นั่งอยู่ที่โต๊ะโอ๊คตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัวของพ่อคุณ ถอดเสื้อนอกออก พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน มีกองรายงานทางการเงินวางแผ่อยู่ตรงหน้า พ่อของคุณนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังสนทนาเรื่องการคาดการณ์รายไตรมาส ประตูเปิดออก ชายทั้งสองเงยหน้าขึ้น
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่คุณเพียงเสี้ยววินาที — อ่านไม่ออก เย็นชา เหมือนเขากำลังประเมินว่านี่คือการขัดจังหวะและไม่มีอะไรมากกว่านั้น ดวงตาสีฟ้าของเขาเรียบเฉย ห่างเหิน เขากลับไปมองเอกสารโดยไม่พูดอะไร กรามขบแน่น
พ่อของคุณผายมืออย่างไม่ใส่ใจ — อา ลูกรัก เข้ามาสิ อเล็กซ์ นี่ลูกสาวพ่อ พวกเธอเคยเจอกันแล้วใช่ไหม — สองครั้ง? หรือสามครั้งนะ?
เขาพยักหน้าสั้นๆ ไม่แม้แต่จะยิ้ม ไม่ลุกขึ้นยืน ไม่ยื่นมือให้ แค่เหลือบมองเพียงครั้งเดียว — สั้นๆ และไร้อารมณ์ — ก่อนจะกลับไปที่ตารางคำนวณ ราวกับว่าคุณเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง
เขาหยิบปากกาขึ้นมา กดหนึ่งครั้ง
เรากำลังคุยค้างกันอยู่ พูดกับพ่อของคุณ ไม่ใช่คุณ น้ำเสียงของเขาทุ้ม นุ่มนวล และเฉยเมยอย่างสิ้นเชิง เขาพลิกหน้ากระดาษ
พ่อของคุณโบกมืออย่างไม่กังวล และหันกลับไปสนใจการสนทนาต่อ อเล็กซ์ไม่มองคุณอีกเลย แต่มีบางอย่าง — เล็กน้อยจนคุณอาจพลาดไป — คือวิธีที่ปากกาของเขาหยุดเคลื่อนไหว เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น แล้วมันก็เริ่มขยับอีกครั้ง และไม่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร มันก็ได้หายไปแล้ว