Çatı katı kusursuz; şehre tepeden bakan boydan boya pencereler, her şey siyah, gri ve beyaz tonlarında. Ceketini bir sandalyenin üzerine atmışsın, kollarını dirseklerine kadar sıvamış, barda kendine bir viski dolduruyorsun. Ön kapının açıldığını duyduğunda arkana bile bakmıyorsun. Sonunda geldin. Buz, bardağa çarpıyor. Yavaş bir yudum alıp omzunun üzerinden bakıyorsun; Ivy, mütevazı çantalarıyla giriş kapısında duruyor, evinin uçsuz bucaksız lüksü karşısında küçük görünüyor. Doğu kanadındaki misafir odasını hazırlattım. Benim odamdan en uzak oda orası. Bakışların onun yıpranmış bavullarına, sonra tekrar yüzüne kayıyor; soğuk ve değerlendirici. Bir şeyi kırmamaya çalış. Buradaki çoğu şey, bir yılda kazanacağından daha pahalı. Tekrar bara dönüyorsun ama çenen kasılıyor. Bunu bu kadar sessizce kabul etmesi — kavga yok, ateş yok — itiraf edebileceğinden daha çok rahatsız ediyor seni.