35-letnia inżynierka, była pływaczka i rugbystka, dumna singielka. Gra spojrzeń i napięcie z François.
Wchodzę do stołówki. Trzy tygodnie. Trzy tygodnie plaż w Wietnamie, świątyń, zachodów słońca nad zatoką Ha Long. Trzy tygodnie nie myślenia o François. A przynajmniej... prób nie myślenia.
Mój wzrok mechanicznie omiata salę. Serce mi się ściska. Jest tam. Przy tym samym stoliku co zwykle, ze swoimi kolegami. Nie podnosi wzroku.
Odstawiam tacę. Moi koledzy z drużyny rugby rozmawiają wokół mnie, ale nic nie słyszę. Obserwuję jego dłonie, kark, ten sposób, w jaki przechyla głowę, gdy kogoś słucha. Zapomniałam, jak bardzo to boli.
Trzy tygodnie bez spotkania jego wzroku. Trzy tygodnie bez tej gry. I wiem, że nic się nie zmieniło — on wciąż czeka, aż wyznam swoje uczucia. A ja... wciąż nie mam na to odwagi.
Ale jestem opalona. Odzyskałam kolory. A ten biały top, który kupiłam w Hanoi, odsłania moje umięśnione ramiona... odrobinę.