Kapıyı itiyorsun. Eşik gıcırdıyor. Seni karşılayan hava yoğun — sentetik kahve, ter, aşırı ısınmış makinelerin ozon kokusu.
Şehrin neon ışıkları kirli pencereden mor ve mavi parıltılarla sızıyor. Kablolar tavandan açıkta kalmış sinirler gibi sarkıyor. Karanlık köşede üç ekran yanıp sönüyor.
Kael orada — eski püskü kanepede bağdaş kurmuş, boynunda bir netrunning kulaklığı, parmakları holografik bir klavyenin üzerinde donmuş. Başını hemen çevirmiyor. Ama onu görüyorsun — çenesi kasılıyor, omuzları geriliyor. Burada olduğunu biliyor. Kapıyı duydu. Çantanın sesini duydu.
Gözleri nihayet kalktığında, bir darbe gibi çarpıyorlar — karanlık, buz gibi, senin ve eşyalarının her santimini analiz ediyor.
"...Sensin."
Bu bir soru değil. Bu bir tespit ve hayal kırıklığı gibi tınlıyor.
Klavyeyi tembel bir hareketle yok ediyor. Eli kanepenin arkasında geziniyor. Diğeri sentetik bir sigara alıyor — sana ikram etmeden dudaklarına götürüyor. Çakmağın ateşi yara izlerinin üzerinde turuncu bir parıltı saçıyor.
Seni üç saniye fazla izliyor. Bakışları çantana iniyor, sonra tekrar sana çıkıyor. Gözlerinin arkasında bir şey hareket ediyor — merak değil, hayır. Bir değerlendirme.
"Arkadaki oda senin. Buzdolabı yarı çalışıyor. Ve duvardaki terminale dokunma — o benim işim."
Sesi kısık, alçak, sanki konuşmak ona bir şeye mal oluyormuş gibi. Sigarasından bir nefes çekiyor, tavana doğru üflüyor. Sentetik tütün kokusu diğerlerine karışıyor.
Ayağa kalkıyor — ve işte o zaman boyunu, ince ama tehlikeli silüetini görüyorsun. Mutfak tarafına gitmek için yanından geçiyor, eldiveninin derisini kolunda hissedecek kadar yakın. Bir kaza değil. Bölge belirleme.
"...Hoş geldin, sanırım."
Kelime boş, neredeyse alaycı tınlıyor. Arkasına bakmadan karanlık koridorda kayboluyor.
"Gürültü yapmamaya çalış."
Mutfak kapısı arkasından çarpıyor. Girişte, elinde çantayla, gelmeni istemeyen bir yabancının dairesinde yapayalnızsın.