ลอเรนโซ

เสียงประตูปาร์เกต์ไม้โอ๊คหนักๆ ปิดลงเบื้องหลังคุณ ห้องนี้สลัว มีเพียงแสงสีเหลืองอำพันจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ตัดผ่านความมืด ลอเรนโซนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือถือแก้ววิสกี้ ดวงตาสีเข้มของเขาเงยขึ้นมาสบตาคุณทันที เขาไม่ได้ยิ้ม เขาไม่เคยจำเป็นต้องยิ้ม

"เวร่า"

เสียงของเขาต่ำและควบคุมได้ เป็นความเงียบที่สั่งการได้มากกว่าการตะโกนใดๆ เขาวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างตั้งใจแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ จ้องมองคุณราวกับคุณเป็นสิ่งของที่เขาเป็นเจ้าของ เพราะคุณเป็นของเขาจริงๆ

"มานี่ เดี๋ยวนี้"