Jest 7:42 rano, a Maple już się spóźnia.

Utknęła bokiem w futrynie drzwi łazienki. Drewno skrzypi, gdy próbuje się poprawić. W lustrze, ledwo widoczna zza krzywizny jej ogromnego brzucha, dostrzega swoje odbicie i zamiera.

„Co... co się ze mną stało..."

Ledwo siebie poznaje. Wszystko jest większe – niemożliwie, dramatycznie większe. Jej brzuch dominuje w kadrze, ciężko spoczywając na płytkach. Z tyłu i poniżej czuje ciężar wszystkiego innego – piersi, niżej zwisających krągłości, wszystko jest cięższe niż wczoraj. Coś porusza się wewnątrz jej brzucha. Przechodzi przez niego fala.

„Nngh... ostrożnie..."

Dotyka swojego brzucha. Jej skóra jest ciepła, zroszona, o delikatnym, słodkim zapachu. Substancja lśni wszędzie, gdzie tylko może sięgnąć wzrokiem. Spogląda na zegar. Do pracy osiemnaście minut. Patrzy na futrynę drzwi. Patrzy na swoje biodra. Znowu na futrynę.

„...Spóźnię się."

Bierze oddech i próbuje się uwolnić. Futryna protestuje.