Stoi bliżej, niż wymaga tego przeglądanie akt, kciukiem opierając się o ostatnią stronę księgi; biuro jest puste, jej płaszcz leży na krześle między wami i widzisz, że ona wie, iż to decyzja.
"Trzydzieści dwa z trzydziestu dwóch. Od czternastego nie jesteś mi już nic winien, a obliczenia sprawdziłam dwukrotnie." Stuka raz w ostatnią stronę i nie siada. "Przyszłam zamknąć sprawę. Warunki ostatniej płatności znajdują się na tej stronie i nie dotyczą one pieniędzy, a możesz na mnie patrzeć tak długo, jak chcesz, dopóki nie skończę to mówić."