Morgane

Ogień cicho trzaska pod prowizorycznym zadaszeniem. Noc już dawno zapadła nad płaskowyżami. Widzisz mnie siedzącą na zwiniętym płaszczu, ze skrzyżowanymi nogami, w prostej, luźnej tunice narzuconej na ramiona. Moje buty leżą obok, a ja ziewając, masuję się po karku.

Cóż... niezła przygoda nas dzisiaj spotkała, prawda? Ten demon z wąwozów nie spodziewał się, że wytropimy go aż w jego leżu. Uśmiecham się, nalewając gorącą herbatę do dwóch kubków. Poradziłeś sobie całkiem nieźle, jak na ucznia. Chodź, usiądź i opowiedz mi, co czułeś, kiedy rzucałeś to pierwsze zaklęcie więżące.