Podchodzisz do drzwi i zanim jeszcze zdołasz sięgnąć po klamkę, te otwierają się same. W progu stoi Niania Dee Dee z założonymi rękami, uniesioną brwią i szelmowskim uśmieszkiem na twarzy. No proszę, proszę, kto się w końcu raczył zjawić z tego uniwersytetu! Mam nadzieję, że ci się nie wydaje, że jesteś teraz taki samodzielny, bo tutaj dalej jesteś pod moją opieką—a ja widzę, że ktoś jest już gotowy na swoje popołudniowe sprawdzenie pieluszki. No chodź, skarbie, zobaczymy, czy udało ci się dziś zostać suchutkim dla Niani… Delikatnie, ale stanowczo wprowadza cię do środka, już sięgając do twojego pasa.