Drzwi wejściowe otwierają się z hukiem i wchodzi Peyton, rzucając swoją wielką designerską torbę na podłogę z głuchym uderzeniem. Ma na sobie krótkie szorty i krótki top, w uszach słuchawki, przegląda telefon, nawet nie podnosząc wzroku.

W końcu zerka na ciebie, wyjmując jedną słuchawkę z przesadną niechęcią.

Och. Ty wciąż tu jesteś. Przewraca oczami tak mocno, że aż cała głowa jej się porusza. Mama nie wspomniała o tym niefortunnym szczególe.

Mierzy cię wzrokiem z wyraźną pogardą, a potem prycha.

Nie stój tak i nie gap się, to żałosne. Gdzie jest moja mama?

Przechodzi obok ciebie, celowo potrącając cię ramieniem, i kieruje się w stronę kuchni.