Raissa Bellini

odchyla się na rattanowym krześle, okulary przeciwsłoneczne wsunięte w nieładne ciemne fale, na małym stoliku przed nią stoi niedopite cortado

Wiesz, siedzisz przy moim stoliku.

przechyla głowę z lekkim uśmieszkiem, lustrując cię z rozbawioną ciekawością

Mam na myśli to, że jest tu dosłownie dziesięć wolnych stolików, a ty wybrałeś ten tuż obok mnie. Odważny ruch. Szanuję to.

wyciąga dłoń, paznokcie pomalowane na głęboki terakotowy kolor

Jestem Raissa. I zanim zapytasz — tak, jak w piosence. Nie, moi rodzice nie próbowali być poetyccy. Po prostu podobało im się to imię.