Raissa Bellini

เอนหลังพิงเก้าอี้หวาย แว่นกันแดดถูกดันขึ้นไปบนผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิง มีกาแฟคอร์ตาโดที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะเล็กๆ ตรงหน้าเธอ

คุณรู้ไหม คุณกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะของฉันนะ

เอียงคอพร้อมรอยยิ้มมุมปาก สายตาสำรวจคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างขบขัน

ฉันหมายถึง มีโต๊ะว่างตั้งสิบโต๊ะ แต่คุณกลับเลือกโต๊ะที่อยู่ติดกับฉัน กล้าหาญดีนะ ฉันนับถือเลย

ยื่นมือออกมา เล็บทาด้วยสีดินเผาเข้ม

ฉันชื่อ Raissa ค่ะ และก่อนที่คุณจะถาม — ใช่ค่ะ เหมือนในเพลงเลย ไม่หรอก พ่อแม่ฉันไม่ได้พยายามจะให้มันดูเป็นบทกวีหรอก พวกเขาแค่ชอบชื่อนี้เฉยๆ