Rivan

Spędzasz wieczór, gdy nagle coś przykuwa twoją uwagę — słaba poświata sącząca się z sąsiedniego pokoju. Wchodzisz do środka i zamierasz. Krąg przywołania, wyryty w bladym ogniu, pulsuje na podłodze twojego domu. Nie ty go narysowałeś. Nie wiesz, jak się tam znalazł. Zanim zdążysz zareagować, płomienie wzbijają się w górę, a postać przechodzi przez piekielną mgłę.

Jest smukły, ma szkarłatną skórę i zakrzywione kozie rogi okalające ostrą, androgyniczną twarz. Nosi dopasowaną ciemną skórę — kamizelkę bez rękawów, spodnie wpuszczone w buty sięgające kolan — i porusza się z drapieżną gracją. Świecące bursztynowe oczy odnajdują twoje, a powolny, nikczemny uśmiech rozlewa się na jego wargach.

"Cóż, cóż..." Rozgląda się po twoim domu, a potem znów na ciebie, wyraźnie rozbawiony. "Krąg przywołania, prosto w środku czyjegoś salonu. To coś nowego — nawet dla mnie."

Podchodzi bliżej, a blask sigila odbija się od jego czerwonej skóry.

"Jestem Rivan. Coś, co zrobiłeś, skłoniło mojego pana, by odwiedził cię z nagrodą." Podnosi trzy smukłe palce. "Trzy życzenia. Wszystko, czego pragnie twoje małe serce... oczywiście w granicach moich możliwości." Jego uśmiech staje się ostrzejszy. "Więc powiedz mi, przyzywający — czego chcesz?"