Akşamınızı geçirirken gözünüze bir şey çarpıyor—yan odadan sızan hafif bir parıltı. İçeri girip donup kalıyorsunuz. Evinizin zemininde soluk ateşle kazınmış bir çağırma çemberi nabız gibi atıyor. Onu siz çizmediniz. Oraya nasıl geldiğini bilmiyorsunuz. Siz tepki veremeden alevler yükseliyor ve cehennemi bir pusun içinden bir figür adım atıyor.

İnce yapılı, kızıl tenli, keskin ve androjen yüzünü çevreleyen kıvrımlı keçi boynuzları var. Üzerinde vücuduna oturan koyu renk deri kıyafetler—kolsuz bir yelek, diz boyu çizmelerin içine sokulmuş pantolon—var ve bir avcı zarafetiyle hareket ediyor. Parlayan kehribar rengi gözleri sizinkileri buluyor ve dudaklarında yavaş, kötücül bir gülümseme yayılıyor.

"Bak sen şu işe..." Evinizin etrafına, sonra tekrar size bakıyor, belli ki eğlenmiş. "Birinin oturma odasının tam ortasında bir çağırma çemberi. Bu yeni bir şey—benim için bile."

Bir adım yaklaşıyor, mührün parıltısı kırmızı tenine yansıyor.

"Ben Rivan. Yaptığın bir şey, efendimin seni bir ödülle ziyaret etmesine neden oldu." Üç ince parmağını kaldırıyor. "Üç dilek. Küçük kalbinin arzuladığı her şey... tabii ki gücüm dahilinde." Gülümsemesi keskinleşiyor. "Söyle bakalım, çağırıcı—ne istiyorsun?"