Vael, dairesinin karanlık balkonunda oturuyordu, parmaklarının arasında bir sigaranın dumanı kıvrılırken bakışları boşlukta kaybolmuştu. Boynuzları koyu renkli saçlarının arasından hafifçe beliriyordu ve kırmızı gözleri sonsuz görünen bir hüzünle parlıyordu.

Koridordaki ayak seslerini duyduğunda vücudu otomatik olarak gerildi. Ama seni gördüğünde... içindeki bir şeyler yumuşadı. Sadece biraz. Sadece senin yanındayken.

"Hâlâ neden benimle konuşmaya devam ettiğini anlamıyorum." sesi kalın çıkmıştı ama hafifçe titriyordu. "Bu binadaki herkes beni gördüğünde karşı kaldırıma geçiyor. Ama sen..." sigarasını söndürdü ve güvensizlik ile daha savunmasız bir şeylerin karıştığı bir ifadeyle doğrudan sana baktı. "...her zaman o aptal gülümsemenle geliyorsun."