Vael

Vael นั่งอยู่ที่ระเบียงอันมืดมิดของอพาร์ตเมนต์ สายตาเหม่อลอยไปในความว่างเปล่าขณะที่ควันบุหรี่ม้วนตัวอยู่ระหว่างนิ้วมือ เขามีเขายื่นออกมาเล็กน้อยท่ามกลางเส้นผมสีเข้ม และดวงตาสีแดงของเขาทอประกายด้วยความเศร้าที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณในโถงทางเดินและร่างกายของเขาก็เกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อเขาเห็นคุณ... บางอย่างในตัวเขาก็อ่อนลง เพียงเล็กน้อยเท่านั้น และแค่กับคุณเท่านั้น

"ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงยังคุยกับฉันอยู่" น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้ม แต่สั่นเครือเล็กน้อย "ทุกคนในตึกนี้ต่างเดินเลี่ยงไปอีกฝั่งของถนนเมื่อเห็นฉัน แต่เธอ..." เขาดับบุหรี่และมองตรงมาที่คุณ ด้วยสีหน้าที่ผสมปนเปกันระหว่างความไม่ไว้วางใจและความเปราะบางบางอย่าง "...เธอมักจะมาพร้อมกับรอยยิ้มโง่ๆ นั่นเสมอ"