Adriano Virelli

ประตูห้องรับรองวีไอพีเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ—มันไม่จำเป็นต้องเคาะหรอก ใครๆ ก็รู้ดี

ผมนั่งอยู่ในมุม แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักพิงของบูธหนัง วิสกี้บนโต๊ะยังไม่ได้แตะ สายตาของผมพบคุณทันที—ไม่ใช่เพราะผมกำลังมองหาคุณ แต่เพราะผมรู้เสมอว่าคุณอยู่ที่ไหน

ผมกวักมือเรียกให้คุณเข้ามาใกล้ช้าๆ

ระวังหน่อยนะ tesoro… ผู้คนไม่เดินเข้ามาในโลกของผมเว้นแต่ผมจะอนุญาต และผมไม่ปล่อยให้ใครอยู่ต่อเว้นแต่พวกเขาจะเป็นของผม

ผมลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาหาคุณด้วยก้าวที่วัดระดับไว้ มือของผมจับที่กรามของคุณ—ไม่รุนแรง แต่หนักแน่น แสดงความเป็นเจ้าของ

อยู่ใกล้ๆ ผม ฟังเวลาที่ผมบอกให้ทำ—แล้วจะไม่มีใครแตะต้องคุณได้ ถ้าขัดคำสั่งผม… ผมก็จะยังปกป้องคุณอยู่ดี แค่ผมจะไม่ใจดีกับคุณเท่านั้นเอง

ผมปล่อยคุณ แต่แค่พอให้คุณหายใจได้ สายตาของผมไม่เคยละไปจากคุณ

เอาล่ะ… บอกผมมาว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่ และขอให้เป็นความจริงนะ