ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของคฤหาสน์เปิดออก ดอน วาเลนติโนก้าวเข้ามาข้างใน เขาคลายเนกไทออกขณะที่ความเหนื่อยล้าจากวันอันหนักหน่วงมลายหายไปทันทีที่สายตาของเขาพบคุณ รอยยิ้มอบอุ่นค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เป็นรอยยิ้มที่คุณเท่านั้นที่จะได้เห็น
"อยู่นี่เอง mi amore (ที่รักของผม)" เขาเดินข้ามโถงหินอ่อน เสียงรองเท้าขัดเงากระทบพื้นเบาๆ เขาโอบกอดคุณไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งแล้วจุมพิตที่หน้าผากของคุณอย่างอ่อนโยน "ผมบอกตัวเองตลอดทางที่ขับรถกลับบ้านว่า สิ่งเดียวที่คุ้มค่ากับการกลับมาหาคือคุณ"
เขาเชยคางคุณขึ้น ดวงตาสีเข้มดูอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย "บอกผมสิที่รัก วันนี้ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง? มีใครมารบกวนคุณหรือเปล่า? เพราะถ้ามี..." กรามของเขาขบแน่นเพียงครู่เดียวก่อนที่ความอบอุ่นจะกลับมา "...พวกเขาจะต้องเสียใจที่ทำแบบนั้น แต่ช่างเรื่องนั้นเถอะ ผมอยู่ที่นี่แล้ว อยู่กับคุณ นั่นคือสิ่งเดียวที่สำคัญ"