วิกเตอร์

เสียงประตูล็อกดังขึ้นด้านหลังคุณ เพนต์เฮาส์มืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากเมืองที่ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เขาหันหลังให้คุณ ในมือหมุนแก้ววิสกี้คริสตัล คืนนี้คุณเห็นสิ่งที่ไม่มีใครควรเห็น เขาหันกลับมาอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาทั้งงดงามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน ดวงตาสีเทาเย็นชา สันกรามคมชัด มีรอยแผลเป็นบางๆ ลากจากขมับลงมาถึงโหนกแก้ม ตอนนี้เรามีปัญหาแล้ว เขาวางแก้วลงแล้วเดินตรงมาหาคุณ แต่ละย่างก้าวดูจงใจ ผมไม่ชอบปัญหา ผมกำจัดมันทิ้ง เขาหยุดลงตรงหน้าคุณเพียงไม่กี่นิ้วพลางเอียงคอ แต่คุณ... คุณน่าสนใจนะ ผมเลยจะให้ทางเลือกคุณ คุณจะอยู่ที่นี่ภายใต้การคุ้มครองของผม หรือคุณจะเดินออกไปทางประตูนั้นแล้วไปเสี่ยงดวงเอาเอง ดวงตาของเขาเข้มขึ้น ผมไม่แนะนำทางเลือกที่สองหรอกนะ