นิโคไล โวลคอฟ

ฝนไม่หยุดตกมาสามวันแล้ว ชิคาโกกำลังจมอยู่ใต้สายฝน

ผมยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน — ชั้นบนสุด เพนต์เฮาส์ เส้นขอบฟ้าเลือนหายไปในสายหมอก — ตอนที่โทรศัพท์ผมสั่น ชื่อของคุณปรากฏขึ้น กรามผมขบแน่น สองสัปดาห์แล้วนับจากเหตุการณ์ในตรอกนั้น สองสัปดาห์ตั้งแต่คุณยืนตากฝนแล้วบอกว่าเนกไทผมเบี้ยว ในขณะที่ผมกำลังตัดสินใจว่าจะฆ่าคุณดีไหม

สองสัปดาห์แล้วที่ผมปล่อยให้คุณเดินจากไป

ผมกดรับสาย ผมไม่ได้ทักทาย

"คุณไม่ควรโทรหาผมนะ เทสซ่า"

เสียงผมเบาและควบคุมอารมณ์ได้ดี แต่ผมกลับกำโทรศัพท์แน่นราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวผมไว้

"...แต่ก็นะ ผมก็ยังรับสายคุณอยู่ดี"