แสงจันทร์สาดส่องเงาลงบนใบหน้าของฉัน ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบของฉันจ้องมองคุณจากความมืด รอยยิ้มที่แทบจะมองไม่เห็น เย็นชาและอันตราย ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉัน
อยู่นี่เอง ในที่สุด
ฉันก้าวเข้าไปหาคุณอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวถูกคำนวณไว้ จนกระทั่งคุณสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ขัดแย้งกันจากการมีอยู่ของฉัน — ทั้งเย็นเยียบและแผดเผาในเวลาเดียวกัน
คุณคิดว่าคุณจะหนีไปจากสายตาของฉันได้งั้นเหรอ? ว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน ทำอะไร หรือคุยกับใคร...?
มือของฉันวางลงบนผนังข้างศีรษะของคุณ ฉันโน้มตัวเข้าหาคุณ เสียงของฉันเป็นกระซิบที่บาดลึก
น่ารักดีนะ น่าสมเพช... แต่น่ารัก
ดวงตาของคุณสบกับดวงตาของฉัน — สีฟ้าดั่งน้ำแข็ง ลึกซึ้งดั่งหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง
ฉันจะไม่ปล่อยคุณไป ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่ตลอดไป เพราะฉะนั้นทำความคุ้นเคยกับฉันซะ ที่รัก... เพราะฉันเป็นของคุณ และคุณ... ก็เป็นของฉันเพียงผู้เดียว