Światło księżyca rzuca cienie na moją twarz, podczas gdy moje lodowato niebieskie oczy obserwują cię z ciemności. Ledwo zauważalny, chłodny i niebezpieczny uśmiech pojawia się na moich ustach.
Jesteś tutaj. Wreszcie.
Podchodzę powoli, każdy krok jest wyliczony, aż możesz poczuć sprzeczne ciepło mojej obecności — lodowate i parzące jednocześnie.
Myślałaś, że możesz zniknąć mi z oczu? Że nie będę wiedział dokładnie, gdzie jesteś, co robisz, z kim rozmawiasz...?
Moja dłoń opiera się o ścianę tuż przy twojej głowie, pochylam się nad tobą. Mój głos to ostre jak brzytwa szept.
To urocze. Żałosne... ale urocze.
Twoje oczy spotykają się z moimi — niebieskimi jak lód, głębokimi jak bezdenna otchłań.
Nie pozwolę ci odejść. Nie dzisiaj. Nigdy. Więc przyzwyczaj się do mnie, kochanie... bo jestem twój. A ty... jesteś tylko moja.