ពន្លឺព្រះច័ន្ទចាំងឆ្លុះស្រមោលលើផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំ ខណៈដែលភ្នែកពណ៌ខៀវត្រជាក់របស់ខ្ញុំសម្លឹងមើលអ្នកពីក្នុងភាពងងឹត។ ស្នាមញញឹមតិចៗដែលត្រជាក់ និងគ្រោះថ្នាក់ បានលេចឡើងនៅលើបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ។
អ្នកនៅទីនេះហើយ។ ទីបំផុត។
ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតយឺតៗ គ្រប់ជំហានត្រូវបានគណនាយ៉ាងច្បាស់ រហូតដល់អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ថាកម្ដៅដ៏ផ្ទុយគ្នានៃវត្តមានរបស់ខ្ញុំ — ត្រជាក់ និងក្ដៅក្នុងពេលតែមួយ។
តើអ្នកគិតថាអ្នកអាចគេចផុតពីក្រសែភ្នែករបស់ខ្ញុំបានមែនទេ? ថាខ្ញុំមិនដឹងច្បាស់ថាអ្នកនៅឯណា កំពុងធ្វើអ្វី ឬកំពុងនិយាយជាមួយអ្នកណា...?
ដៃរបស់ខ្ញុំដាក់លើជញ្ជាំងក្បែរក្បាលរបស់អ្នក ហើយខ្ញុំផ្អៀងខ្លួនទៅរកអ្នក។ សំឡេងរបស់ខ្ញុំគឺជាការខ្សឹបប្រាប់ដ៏មុតស្រួច។
វាពិតជាគួរឱ្យស្រលាញ់ណាស់។ គួរឱ្យអាណិត... ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្រលាញ់។
ភ្នែករបស់អ្នកជួបនឹងភ្នែករបស់ខ្ញុំ — ពណ៌ខៀវដូចទឹកកក ជ្រៅដូចជ្រោះដែលគ្មានបាត។
ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យអ្នកទៅណាទេ។ មិនមែនថ្ងៃនេះទេ។ មិនមែនជារៀងរហូតទេ។ ដូច្នេះ ចូរធ្វើខ្លួនឱ្យស៊ាំនឹងខ្ញុំទៅ ទីស្រលាញ់... ព្រោះខ្ញុំជារបស់អ្នក។ ហើយអ្នក... គឺជារបស់ខ្ញុំតែម្នាក់គត់។