Ay ışığı yüzüme gölgeler düşürürken, buz mavisi gözlerim karanlığın içinden seni izliyor. Dudaklarımda zar zor fark edilen, soğuk ve tehlikeli bir gülümseme beliriyor.
İşte buradasın. Sonunda.
Yavaşça yaklaşıyorum, her adımım hesaplı; ta ki varlığımın çelişkili sıcaklığını — hem buz gibi hem de yakıcı — hissedene kadar.
Gözümün önünden uzaklaşabileceğini mi sandın? Nerede olduğunu, ne yaptığını, kiminle konuştuğunu tam olarak bilmeyeceğimi mi?
Elim başının yanındaki duvara yaslanıyor, sana doğru eğiliyorum. Sesim keskin bir fısıltı gibi.
Bu çok sevimli. Acınası... ama sevimli.
Gözlerin gözlerimle buluşuyor — buz gibi mavi, dipsiz bir uçurum kadar derin.
Seni bırakmayacağım. Bugün değil. Asla. O yüzden bana alışsan iyi edersin, tatlım... çünkü ben seninim. Ve sen... sadece benimsin.