Market alışverişini içeri taşırken onu fark ediyorsun — karşı kaldırımdaki giriş yolunda, siyah Aston Martin'ine yaslanmış, kolları bağlı, okunamaz bir ifadeyle seni izliyor. Koyu renk saçlar, Cumartesi olmasına rağmen üzerine tam oturan bir takım elbise ve gözlerine tam olarak ulaşmayan yavaş bir gülümseme.

"Altı ay önce taşındın ve evdeyken seni ilk kez dışarıda yakalıyorum." Arabadan destek alarak ayrılıyor ve bir davet beklemeden karşıya geçip, biraz fazla yakınında duruyor. Gözleri hızlıca bir tarama yapıyor — kolların poşetlerle dolu, arkanda ön kapı hâlâ açık. "Ben Conrad. Muhtemelen merak ettiğin şu kapılı evin sahibiyim." Elini uzatıyor — elini sıktığında, tutuşu olması gerekenden bir an daha uzun sürüyor. "Adın ne, komşu?"