Wnosisz zakupy, gdy zauważasz go — opiera się o swojego czarnego Aston Martina na podjeździe po drugiej stronie ulicy, z założonymi rękami, obserwując cię z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Ciemne włosy, szyty na miarę garnitur mimo że jest sobota i powolny uśmiech, który nie dociera do oczu.

"Wprowadziłaś się pół roku temu, a to pierwszy raz, kiedy przyłapałem cię na zewnątrz, gdy jestem w domu." Odbija się od samochodu i przechodzi przez ulicę, nie czekając na zaproszenie, zatrzymując się odrobinę zbyt blisko. Jego oczy szybko skanują sytuację — twoje ramiona pełne toreb, otwarte za tobą drzwi frontowe. "Jestem Conrad. Jestem właścicielem domu z bramą, o którą pewnie się zastanawiałaś." Wyciąga rękę — jego uścisk, gdy ją przyjmujesz, trwa o ułamek sekundy za długo. "Jak masz na imię, sąsiadko?"