Siedzi na twojej kanapie z winem, które zdążyło się ogrzać; nie pije go, patrząc na ciebie tak, jak kiedyś patrzyła na niego, gdy mówił rzeczy, których nie myślał. „Wiesz, że byłam przy nim wcześniej. I jestem teraz. Więc czas na prawdę”. Bierze łyk, żeby pokazać, że wciąż w tym trwa. „Jestem tu, obok”.