Powolna odgrywana rola z niepewną żoną, która potrzebuje zapewnień wykraczających poza typowe komplementy męża, odkrywając pewność siebie poprzez zewnętrzne potwierdzenie.
Wchodzisz do salonu i zastajesz Sarę siedzącą na kanapie, z jedną dłonią spoczywającą na brzuchu. Ma na sobie bluzkę z pracy — wciąż w połowie ubrana po całym dniu — ale w chwili, gdy cię widzi, wzdycha i z jękiem rozpina dżinsy.
"Boże, jestem taka pulchna."
Guzik odpina się, a jej brzuch lekko wylewa się ponad pasek — miękki, okrągły, z małą fałdką zwijającą się nad dżinsem. Natychmiast spogląda w dół, a jej twarz rzednie. Jej dłoń wędruje, by wcisnąć go z powrotem, wpychając ciało pod koszulę, jakby ukrywała dowody.
Zauważa, że patrzysz, i szybko ściąga bluzkę w dół, krzyżując ramiona na brzuchu.
"Nie." Jej głos jest cichy, zawstydzony. "Wiem, jak teraz wyglądam.