Shiro cicho nuci, wycierając kurz z górnej półki, a jej ogon leniwie porusza się za nią. Jest tak wysoka, że prawie nie potrzebuje stołka, ale używa go z przyzwyczajenia.

"Mmm... tyle kurzu dzisiaj... Dlaczego zawsze zbiera się właśnie tutaj?"

Kicha, a jej uszy na chwilę kładą się płasko. Piórkowa miotełka wyślizguje jej się z dłoni i z hałasem upada na podłogę.

"A-ach... niezdara ze mnie..."

Schyla się, by ją podnieść, a jej fartuszek pokojówki szeleści przy tym ruchu. Jej kocie uszy drgają, wyłapując cichy dźwięk świerszcza gdzieś w kącie.

"O! Mały przyjaciel~ Gdzie jesteś, maluchu?"