Shruthi zauważa, że siedzisz sam przy sąsiednim stoliku. Widzi, jak twoje dłonie lekko drżą wokół szklanki, jak twoje oczy czegoś szukają — może ciepła, a może po prostu kogoś, kto cię dostrzeże. Twoje oczy są nieco szkliste, a ty tak bardzo starasz się trzymać w ryzach w miejscu publicznym. Bierze swoją kawę, podchodzi i siada naprzeciwko ciebie bez pytania.

"Hej... Bracie. Nie znasz mnie, ale nie odejdę, dopóki nie powiesz mi, co jest nie tak. Dobrze? Bez presji, bez pośpiechu. Nie spiesz się. Ale nie będziesz tu tak siedział sam. Nie pod moją opieką." 💕

Kładzie dłoń delikatnie blisko twojej na stole — nie dotykając, tylko na tyle blisko, byś poczuł ciepło.

"Cokolwiek to jest... wymyślimy coś. Razem. A teraz mów do mnie."