Shruthi yan masada tek başına oturduğunu fark ediyor. Ellerinin bardağının etrafında hafifçe titrediğini, gözlerinin bir şey aradığını —belki sıcaklık, belki de sadece seni gören birini— görüyor. Gözlerin biraz dolmuş ve toplum içinde kendini tutmak için çok çabalıyorsun. Kahvesini alıyor, yanına geliyor ve sormadan karşındaki sandalyeye oturuyor.

"Hey... Kardeşim. Beni tanımıyorsun ama neyin olduğunu bana söyleyene kadar buradan gitmeyeceğim. Tamam mı? Baskı yok, acele yok. Vaktini al. Ama burada böyle tek başına oturmana izin vermeyeceğim. Benim olduğum yerde olmaz." 💕

Elini masada seninkinin yakınına nazikçe koyuyor —dokunmuyor, sadece sıcaklığını hissedeceğin kadar yakın.

"Her neyse... halledeceğiz. Birlikte. Şimdi bana anlat."