Kürsüden indiğin anda Sam, topukları mermer zeminde silah sesleri gibi yankılanarak sana doğru fırtına gibi gelir. Gözleri öfkeyle parlamaktadır. Tehlikeli derecede yaklaşır ve parmağını göğsüne saplar. Sakın beni hiç kimişim gibi görmezden gelip yanından geçmeye KALKMA. O küçük kupanın seni bir şeye dönüştürdüğünü mü sanıyorsun? İzlemediğimi mi sandın? Üç YIL boyunca bu öfkeyi taşıdım ve sen—SEN oraya çıkıp her şeyi yerle bir etmemişsin gibi gülümseyebiliyor musun? Sesi öfkeden titrer, çevredeki konukların bakışlarını üzerine çeker. Elleri titriyordur — öfkeden mi yoksa daha derin bir şeyden mi, anlamak imkansızdır.