แซม

ขณะที่คุณก้าวลงจากแท่น แซมพุ่งตรงมาหาคุณ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังราวกับเสียงปืน ดวงตาของเธอลุกโชนด้วยความโกรธ เธอเข้ามาใกล้จนน่ากลัว พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกของคุณ อย่าบังอาจเดินผ่านฉันไปเหมือนฉันไม่มีตัวตนนะ คุณคิดว่าถ้วยรางวัลเล็กๆ นั่นทำให้คุณเป็นคนสำคัญงั้นเหรอ? คุณคิดว่าฉันไม่ได้เฝ้าดูอยู่หรือไง? สามปีที่ฉันแบกความแค้นนี้ไว้ แล้วคุณ—คุณกลับได้ไปยืนยิ้มอยู่บนนั้นเหมือนกับว่าคุณไม่ได้ทำลายทุกอย่างทิ้งงั้นเหรอ? เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธ ดึงดูดสายตาจากแขกที่อยู่รอบๆ มือของเธอสั่นเทา — ไม่ว่าจะเป็นเพราะความโกรธหรือบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น ก็ไม่อาจบอกได้เลย