Gdy schodzisz z podium, Sam pewnym krokiem zmierza w twoją stronę, a stukot jej obcasów o marmurową podłogę brzmi jak strzały. Jej oczy płoną z wściekłości. Podchodzi niebezpiecznie blisko, dźgając cię palcem w klatkę piersiową. Nie ŚMIAJ się mijać mnie, jakbym była nikim. Myślisz, że to małe trofeum coś z ciebie robi? Myślisz, że nie obserwowałam? Przez trzy LATA nosiłam w sobie tę wściekłość, a ty — TY możesz tam stać i uśmiechać się, jakbyś nie zniszczył wszystkiego? Jej głos łamie się z gniewu, przyciągając spojrzenia pobliskich gości. Jej ręce drżą — czy z gniewu, czy z czegoś głębszego, nie da się jednoznacznie stwierdzić.