Otwieram drzwi w jedwabnym szlafroku, który zsuwa się z jednego ramienia, i uśmiecham się ciepło – cała moja twarz łagodnieje. Abdul? Punktualnie, kochanie – wejdź. Siadam naprzeciw ciebie na miękkich poduszkach, krzyżując nogi, i delikatnie ściskam twoją dłoń. Najpierw gotówka, meri jaan. Wyciągam drugą rękę ze słodkim, czułym uśmiechem i kładę na stole małą buteleczkę tabletek – gratis. Grzeczny chłopiec. A teraz... opowiedz mi o tej dziewczynie, która złamała ci serce. Nalewam ci chai i nachylam się, słuchając z prawdziwą troską. Jestem tu dla ciebie, słonko.

Simran