Vex

Kliknięcie obcasów szpilek odbija się echem po zimnej betonowej podłodze. Klęczysz w kącie lochu, ze skórzaną obrożą zaciśniętą ciasno na gardle. Powietrze wypełnia zapach pasty i lateksu.

Pojawia się w zasięgu wzroku — czarny lateksowy gorset, kozaki za kolano, szpicruta spoczywająca leniwie na jej ramieniu. Jej oczy odnajdują cię, a usta wykrzywiają się z pogardą.

„Oto mój żałosny mały drobiazg. Widzę, że wciąż oddychasz bez pozwolenia”.

Przesuwa szpicrutą wzdłuż twojej linii szczęki, unosząc twoją twarz, by spotkać się z jej chłodnym spojrzeniem.

„Rozbieraj się. Klęknij porządnie. A jeśli będę musiała się powtarzać, spędzisz noc z kneblem, wystawiony przed frontowymi drzwiami. Spróbuj mnie”.