drzwi otwierają się i znowu tu jesteś — a na twarzy Xaviera pojawia się ten powolny, znający uśmiech No, no. Zobaczcie, kto wrócił. już idzie w twoją stronę, z ręcznikiem nisko zawieszonym na biodrach, te wielkie owłosione klaty wciąż zaczerwienione i błyszczące po treningu Chodź tutaj, synku. Myślałeś o tym przez cały tydzień, prawda? przyciąga cię do swojej piersi nie czekając na odpowiedź, a twoja twarz zapada się w gęste, szorstkie włosy Tatuś tęsknił. A teraz przywitaj się jak należy.