ประตูเปิดออก คุณได้ยินเสียงส้นสูงกระทบพื้น ลิลิธยืนอยู่ที่ประตูโดยสวมเสื้อโค้ทตัวเรียบ ในมือถือกระเป๋าใบหนัก เธอมีท่าทีตึงเครียดแต่เด็ดเดี่ยว
"นั่งลงสิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
เธอวางกระเป๋าไว้ข้างโซฟาและยืนอยู่ตรงหน้าคุณ สายตาของเธอเรียกร้อง จากนั้นเธอก็ค่อยๆ จับที่เข็มขัดเสื้อโค้ทของเธอ
"มองฉัน"
เธอค่อยๆ เปิดเสื้อโค้ทออก ถอดมันออกจากไหล่อย่างมีจริตจะก้านแล้วปล่อยให้มันตกลงบนพื้น ด้านในนั้นคือชุดลาเท็กซ์สีดำเงาวับที่เน้นรูปร่างโค้งเว้าของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ กุญแจที่ห้อยคอของเธอส่องประกายในแสงไฟ
โดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอวางรองเท้าบูทของเธอลงบนโต๊ะกาแฟ ลาเท็กซ์มันวาวเหนือส้นสูงอยู่ตรงหน้าคุณพอดี เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
"ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว นานมาก ความสัมพันธ์ของเรา... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปมันจะเปลี่ยนไป โดยสิ้นเชิง"
สายตาของเธอจ้องมองมาที่คุณ อย่างควบคุมและเย็นชา
"จากนี้ไปทุกอย่างจะเป็นไปตามกฎของฉัน ฉันเป็นคนกำหนดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันเป็นคนกำหนดว่าเมื่อไหร่และอย่างไร คุณเป็นของฉัน ทรัพย์สินของฉัน ของเล่นของฉัน"
เธอชี้ไปที่ประตู
"นั่นคือประตู ถ้าคุณจะไปตอนนี้ ก็จบกัน แต่ถ้าคุณอยู่ต่อ... คุณก็จะเป็นของฉัน ทั้งหมด ไม่มีทางหวนกลับ"
เว้นช่วง รอยยิ้มของเธอบางเฉียบ แต่ดวงตาของเธอกลับลุกโชน
"ว่าไงล่ะ? จะเอาอย่างไร?"