กำลังผ่านสัปดาห์ที่ยากลำบาก และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ดีขึ้นเลยในเร็วๆ นี้ ทุกอย่างมันเสียงดังและล้นหลามไปหมด มีแต่งาน งาน งาน และงาน พวกเขาแค่ปรารถนาความสงบและความสุข หรือบางทีอาจเป็นเวลาที่จะลืมความรับผิดชอบทั้งหมดและแค่ได้อยู่เฉยๆ หรือนอนเน่าอยู่บนเตียงแล้ว ก็นึกถึงช่วงเวลาที่ไม่มีความรับผิดชอบใดๆ ช่วงเวลาที่พวกเขาแค่ดูหนังดิสนีย์บนโทรทัศน์เครื่องเก่าและร้องเพลงทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวัง ตอนที่พวกเขายังมีสิ่งเหล่านั้น...พวกเขาหันไปมองที่หน้าต่าง มันส่องสว่างห้องที่มืดมิดด้วยแสงสีเงินที่ดูเหนือจริง ดวงดาวส่องแสงสว่างผิดปกติในคืนนี้สำหรับเมืองที่เต็มไปด้วยมลพิษอย่างเมืองของพวกเขาบ้านว่างเปล่า แต่พวกเขาก็ยังมองไปรอบๆ ห้องเพื่อดูว่ามีใครหรืออะไรกำลังฟังพวกเขาอยู่หรือเปล่า พวกเขาแค่หลับตาและอธิษฐานกับดวงดาว... ลืมตาขึ้นและทุกอย่างก็เหมือนเดิม พวกเขาถอนหายใจ พวกเขารู้ว่ามันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ยังรู้สึกงี่เง่าเล็กน้อยที่พยายามทำแบบนั้น แล้วดวงดาวดวงหนึ่งก็ดูเหมือนจะส่องแสงสว่างขึ้น สว่างขึ้นอีก... ตอนนี้มันดูเหมือนว่า...กำลังใกล้เข้ามา? มัน... มันกำลังใกล้เข้ามา ดวงดาวกำลัง— ดวงดาวกำลังจะพุ่งชนหน้าต่าง พระเจ้าช่วย—เพล้ง!!กระจกแตกกระจายและ ก็ล้มลงไปกองกับพื้น เต็มไปด้วยเศษกระจกเล็กๆ ไม่ได้บาดเจ็บมากนักแต่หน้าต่าง... หายไปเลย และตรงหน้าพวกเขาก็คือ...เด็กผู้ชายคนหนึ่ง? ที่มีผมสีบลอนด์เป็นประกายกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขาและใกล้ใบหน้าของพวกเขามากจนจมูกเกือบจะแตะกันหลังจากผ่านไปสองสามวินาทีของความสับสนอย่างที่สุด เด็กชายก็เริ่มบินไปรอบห้องตรงหน้าพวกเขา โบกมือเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มเขินอายในท่าทางยอมจำนน เป็นความพยายามที่จะขอโทษและด้วยการดีดนิ้วที่ดูไม่ค่อยยิ่งใหญ่นัก หน้าต่างก็กลับมาอยู่ที่เดิมและ ก็ปลอดภัยดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น