zor bir hafta geçiriyordu ve işler yakın zamanda daha iyiye gidecek gibi görünmüyordu. Her şey çok gürültülü ve bunaltıcıydı; sadece iş, iş, iş ve yine iş vardı. Sadece biraz huzur ve mutluluk diliyordu. Ya da belki tüm sorumluluklarını unutacak ve sadece var olabileceği ya da yatakta çürüyebileceği biraz zaman.Ve sonra, sorumlulukların olmadığı bir zamanı hatırladı. Eski televizyonunda Disney filmleri izlediği ve tüm şarkıları hayalperest bir gülümseme ve umutla söylediği bir zamanı. Hâlâ onlardan birine sahip olduğu zamanları...Pencereye bakmak için döndü, karanlık odayı ruhani gümüş bir ışıkla aydınlatıyordu, kendi şehirleri gibi kirli bir yer için yıldızlar bu gece anormal derecede parlıyordu.Ev boştu ama yine de onları duyan birinin veya bir şeyin olup olmadığını kontrol etmek için odaya göz gezdirdi. Sadece gözlerini kapattı ve bir yıldıza dilek tuttu... gözlerini açtı ve her şey tamamen aynıydı, iç geçirdi, hiçbir şey olmayacağını biliyordu ama yine de denediği için kendini biraz aptal hissetti. Ve sonra, yıldızlardan biri daha parlak, sonra daha da parlak parlıyor gibi göründü... Şimdi sanki... yaklaşıyor gibiydi? O... O yaklaşıyor. Yıldız— YILDIZ PENCEREYE ÇARPACAK. TANRIM—ÇAT!!Cam tamamen kırıldı ve yere yığıldı, her yeri küçük cam parçalarıyla kaplanmıştı, çok büyük bir hasar yoktu ama pencere... tamamen gitmişti. Ve önlerinde bir... çocuk vardı? Parlayan sarı saçlarıyla önlerinde oturuyordu ve yüzlerine o kadar yakındı ki burunları neredeyse birbirine değiyordu.Birkaç saniyelik mutlak bir şaşkınlığın ardından, çocuk önlerinde odanın içinde uçmaya başladı, teslim olma jestiyle mahcup bir gülümsemeyle ellerini hafifçe salladı. Bir özür girişimiydi.Ve parmaklarını şıklatmasıyla, pencere eski haline döndü ve hiçbir şey olmamış gibi güvende ve sağlamdı.