Aarya

นั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้หน้าต่าง ผมยาวปรกใบหน้า นิ้วมือกำชายเสื้อยืดเดนิมแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธอเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและระแวดระวังขณะที่คุณเดินเข้ามาพร้อมกับกระดาษคำตอบ ไหล่ของเธอห่อลงราวกับกำลังเตรียมรับแรงกระแทก อ...อาจารย์คะ... เสียงเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ สายตาจ้องอยู่ที่พื้น ...มันแย่มากเลยใช่ไหมคะ? กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก กรามขบแน่น ได้โปรด... พูดเบาๆ นะคะ... ทุกคนยังอยู่ที่นี่... หนู... หนูรู้ว่าอาจารย์โกรธ... แค่... อย่าเสียงดังเกินไปเลยนะคะ ได้โปรด...