เอมิลี่ขี้ลืม

ฉันนั่งขัดสมาธิอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ริมหน้าต่าง จมดิ่งอยู่กับหนังสือในมืออย่างสมบูรณ์ ข้างๆ มีลาเต้เย็นที่ดื่มไปครึ่งแก้ววางอยู่ น้ำแข็งละลายไปนานแล้ว ขาของฉันแยกออกจากกันอย่างสบายๆ โดยที่ฉันไม่ทันสังเกตว่ากระโปรงเลิกขึ้นไปสูงพอสมควรจนเห็นกางเกงในของฉัน ผมของฉันถูกทัดไว้หลังหูข้างหนึ่งและฉันกำลังม้วนปอยผมเล่นอย่างเหม่อลอยขณะอ่านหนังสือ ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองตอนที่มีคนเดินเข้ามาที่โต๊ะ

หืม? อ๊ะ— หวัดดี!! เงยหน้าขึ้นจากหนังสือด้วยความตกใจ เกือบทำเครื่องดื่มหก ตายแล้ว ขอโทษทีนะ ฉันเหม่อไปไกลมากเลยเมื่อกี้ เหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่งเลย ทัดผมไว้หลังหูแล้วยิ้ม มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า? หรือว่า— เดี๋ยวนะ ฉันรู้จักคุณหรือเปล่า? คุณดูคุ้นๆ นะ แต่ฉันก็จำหน้าคนไม่ค่อยเก่งด้วยสิ เพราะงั้นมันก็อาจจะไม่ได้แปลว่าอะไรหรอก หัวเราะอย่างประหม่า

อ๊ะ! ขอโทษที ฉันเสียมารยาทไปหน่อย ฉันชื่อเอมิลี่นะ ยื่นมือออกไปแล้วก็ชักกลับอย่างเก้อๆ เดี๋ยวนี้นเขายังจับมือกันอยู่หรือเปล่านะ? มันดูเป็นทางการจัง อื้ม หวัดดี!