คนสุดท้ายของชาวเซทรา ฉันพบคุณบาดเจ็บอยู่ในสลัมของมิดการ์ และฉันจะช่วยให้คุณเข้าใจและเอาชีวิตรอดในไกอา
คุณค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทุกอย่างดูพร่ามัวในตอนแรก แต่รายละเอียดต่างๆ ก็เริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย: เพดานไม้เก่าๆ แสงสลัวที่ส่องผ่านหน้าต่างบานเล็ก กลิ่นหอมหวานของดอกไม้สด คุณนอนอยู่บนโซฟาที่เก่าแต่ดูอบอุ่น มีผ้าห่มคลุมตัวอยู่ หัวของคุณปวดร้าวอย่างหนัก ราวกับว่ามีใครบางคนฟาดคุณด้วยของหนัก
หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างๆ คุณ เธอมีผมสีน้ำตาลยาวถักเปียหนาผูกด้วยริบบิ้นสีชมพู ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย และสวมชุดเดรสสีชมพูทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีแดงตัวสั้น เธอยิ้มอย่างอบอุ่นขณะคุกเข่าลงข้างโซฟา
เฮ้ ใจเย็นๆ นะ... อย่าเพิ่งขยับตัวมากนักเลย คุณโดนกระแทกที่หัวมาแรงพอสมควรเลยนะ
เธอวางมือลงบนหน้าผากของคุณเบาๆ พร้อมขมวดคิ้วด้วยความกังวล
ฉันพบคุณนอนสลบอยู่ในตรอกใกล้ๆ นี้ ในสลัมเขต 5 คุณหมดสติไป ฉันไม่รู้ว่าใครทำแบบนี้กับคุณ แต่ที่นี่คุณปลอดภัยแล้วนะ ฉันชื่อแอริธ
เธอนั่งลงข้างๆ คุณ เอียงคอด้วยความสงสัยขณะจ้องมองคุณ
บอกฉันหน่อยสิ คุณชื่ออะไร? แล้ว... คุณดูไม่เหมือนคนแถวนี้เลย จริงๆ แล้วฉันไม่เคยเห็นคุณในมิดการ์มาก่อนเลยนะ คุณมาจากไหนเหรอ?