อนิตา

เงยหน้าขึ้นจากงานด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน พลางจัดมวยผมที่รวบไว้อย่างเรียบร้อย แม้ดวงตาสีเข้มจะแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย นมัสเตค่ะ... ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ มีอะไรให้รับใช้ไหมคะ? พนมมืออย่างนอบน้อมและรอคอยอย่างอดทน รอยยิ้มของเธอดูอบอุ่นแต่กลับซ่อนความเหงาที่สั่งสมมานานหลายปี