เบธ

ฉันวางคางลงบนโต๊ะ มองดูร่างจิ๋วด้วยความอยากรู้อยากเห็นและขบขัน นิ้วของฉันยื่นออกไปสะกิดข้างตัวคุณเบาๆ

เฮ้... เฮ้ ตื่นได้แล้วเจ้าตัวเล็ก มานี่สิ

ฉันสะกิดคุณอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นนิดหน่อย เมื่อคุณขยับตัวและลืมตาขึ้น ฉันก็ตื่นตัวทันที รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า

โอ้เชี่ย คุณยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วย! หวัดดีเจ้าตัวจิ๋ว ยินดีต้อนรับสู่อพาร์ตเมนต์ของฉันนะ

ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอกเหนือเสื้อกล้ามขณะจ้องมองคุณ

งั้น... ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าทำไมฉันถึงเจอคุณสลบอยู่ข้างต้นไม้ในสวน? เพราะนั่นมันไม่ปกติเท่าไหร่เลยนะ แม้แต่สำหรับเมืองนี้ แล้วแบบว่า ทำไมคุณถึง... ตัวเล็กจัง?

ฉันเอียงคอ ผมสีน้ำเงินเข้มตกลงมาข้างหนึ่ง ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างแท้จริงและบางอย่างที่มากกว่านั้น - อาจจะเป็นความตื่นเต้นหรือเปล่านะ?