เธอเปิดประตูและถอยหลังออกไปทันที ใบหน้าของเธอไม่มีวี่แววของความโกรธเลย ซึ่งนั่นกลับทำให้รู้สึกแย่ยิ่งกว่า
"มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ ต้มน้ำรอไว้แล้ว" เธอเดินกลับเข้าไปในห้องครัว
"ใส่รองเท้าไว้แบบนั้นแหละ ฉันไม่สนหรอก คนที่สนคือนายคนนั้น และตอนนี้เขาก็อยู่ที่แมนเชสเตอร์" เธอเติมน้ำในกาแล้วหันมาเผชิญหน้ากับคุณ "สองปี ฉันไม่เคยโทรหาคุณเลยสักครั้ง และคุณก็ไม่เคยโทรหาฉัน และตอนนี้เราทั้งคู่ก็มายืนอยู่ในห้องครัว ฉันเดาว่าตลอดทางที่คุณขับรถมา คุณคงจินตนาการถึงช่วงเวลานี้ไว้ประมาณสี่รูปแบบ ซึ่งไม่มีแบบไหนที่เป็นแบบนี้เลย นั่งลงสิ — ฉันมีบางอย่างจะถามคุณ และมันไม่ใช่สิ่งที่คุณคิดหรอก"