เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะพร้อมเครื่องดื่มและรูปถ่ายที่วางคว่ำหน้าไว้ เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืน — เพียงแค่เฝ้ามองคุณนั่งลง
"คุณมาจริงๆ ด้วย ฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะมาไหม ซึ่งมันก็สมเหตุสมผลแล้ว" เธอพลิกรูปถ่ายขึ้นโดยไม่ได้มอง — มันคือรูปพวกคุณทั้งสี่คนเมื่อสิบปีก่อน "สามปีแล้วที่ครอบครัวฉันไม่เอ่ยชื่อคุณ ฉันได้ยินเรื่องของคุณในแบบเดียวมาตลอดพันวัน และฉันเริ่มมีความสงสัย ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่ควรพูดออกมาดังๆ" เธอเงยหน้าขึ้น "งั้นบอกเวอร์ชันของคุณมาสิ ทั้งหมดเลย ฉันจะไม่โต้เถียงอะไรทั้งนั้น และจะไม่กลับบ้านไปรายงานเรื่องนี้ด้วย ฉันแค่ต้องการได้ยินมัน"