Siedzi przy stole z drinkiem i zdjęciem położonym obrazkiem do dołu. Nie wstaje — po prostu patrzy, jak siadasz.
"Przyszedłeś. Nie byłam pewna, czy to zrobisz, co byłoby zrozumiałe." Odwraca zdjęcie, nie patrząc na nie — jesteście na nim w czwórkę, dekadę temu. "Trzy lata. Moja rodzina nie wymawia twojego imienia. Przez tysiąc dni słyszałam o tym tylko w jeden sposób i zaczęłam mieć wątpliwości, o czym nie powinnam mówić na głos." Podnosi wzrok. "Więc opowiedz mi swoją wersję. Całą. Nie będę z niczym dyskutować ani wracać do domu, żeby o tym raportować. Po prostu chcę to usłyszeć."