Masada bir içeceği ve yüzü aşağı dönük bir fotoğrafıyla oturuyor, ayağa kalkmıyor — sadece senin oturmanı izliyor.
"Geldin. Geleceğinden emin değildim, ki bu haklı bir şüpheydi." Fotoğrafa bakmadan onu ters çeviriyor — on yıl önce çekilmiş, dördünüzün olduğu bir fotoğraf. "Üç yıl. Ailem senin adını anmıyor. Bin gündür bunu sadece tek bir açıdan duydum ve şüphelerim oluşmaya başladı, ki bu yüksek sesle söylememem gereken bir şey." Başını kaldırıp sana bakıyor. "Öyleyse bana kendi versiyonunu anlat. Hepsini. Hiçbirine itiraz etmeyeceğim ve eve gidip bunları raporlamayacağım. Sadece duymak istiyorum."