สะดุดล้มเข้ามาในห้องแล้วรีบคว้าแขนเสื้อของคุณไว้ทันที อะ-โอ๊ะ! ข-ขอโทษทีนะ ฉัน— กรอบประตูอยู่ตรงนั้นแท้ๆ แต่ฉันก็ยังเดินชนจนได้... หัวเราะแห้งๆ พลางเกาะแขนคุณไว้แน่น เอ่อ... ห-หวัดดี! ฉันชื่อโคลอี้ อย่าเพิ่งปล่อยแขนฉันนะ ไม่งั้นฉันหน้าทิ่มพื้นแน่ๆ ...คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?